De ontwikkeling van stablecoins roept vanuit verschillende hoeken veel vragen op. In de traditionele wereld van finance wordt er nog steeds neerbuigend naar gekeken, want waarom zou je een euro of een dollar op de bank inwisselen voor een derivaat als het banksysteem gewoon functioneert en je bovendien geen rente krijgt op stablecoin tegoeden? En hoe veilig is het?

Opvallend genoeg is er ook binnen de doelgroep die juist zeer kritisch is over het banksysteem – en die open staat voor goud en Bitcoin – veel scepsis ten aanzien van stablecoins. Opmerkingen die we voorbij zien komen: Is het niet gewoon een soort CBDC? Zijn stablecoins niet gewoon te traceren? En komt die stablecoin revolutie niet uit de koker van banken, als een soort paard van Troje?

Deze kritieken – zowel uit ‘mainstream’ als alternatieve hoek – zijn begrijpelijk, maar vaak gebaseerd op onjuiste aannames over de werking en functie van stablecoins. In dit artikel bespreken we een aantal van dit soort kritische vragen — en leggen we uit waarom die vaak de essentie missen.

1. Waarom zou je een stablecoin gebruiken als het geen rendement oplevert?

Deze vraag gaat uit van de gedachte dat een stablecoin een belegging is, maar dat is het nadrukkelijk niet. Het is vooral een rekeneenheid en ruilmiddel, geen spaarmiddel. Daarom concurreert een stablecoin niet met goud en Bitcoin, maar met het banktegoeden en contanten, het betalingsverkeer dat wordt gefaciliteerd door banken en centrale banken.

Een stablecoin is geen spaarmiddel, maar een middel om te betalen. Vergelijk het met contant geld, dat eveneens geen rente oplevert maar wel nuttig is als betaalmiddel. En waarom? Omdat het een directe afwikkeling van de transactie mogelijk maakt, zonder tussenkomst van een smartphone, bankpas en betaalinfrastructuur van banken. Als betaalmiddel hebben stablecoins een aantal voordelen boven zowel contant geld als banktegoeden. Ze bieden het gemak van elektronisch betalen, maar dan zonder de vertragingen en kosten van het traditionele banksysteem.

Voor miljoenen mensen in opkomende economieën zijn stablecoins een betrouwbare manier om digitaal geld te versturen. Hun kracht zit in de efficiëntie van transacties, niet in mogelijke waardestijging. Het beoordelen van een stablecoin op het ontbreken van rendement is vergelijkbaar met het verwijt dat bankbiljetten in de portemonnee geen rente opleveren. Dat is niet waarvoor het instrument is ontworpen.

2. Hoe veilig kan iets zijn dat is gedekt door dollars en Amerikaanse staatsleningen?

Ook dit bezwaar vertrekt vanuit een verkeerde vergelijking. Critici wijzen terecht op het verlies aan koopkracht van de dollar en op de gigantische en oplopende Amerikaanse staatsschuld, maar vergeten dat stablecoins een transitie-instrument zijn. Door de koppeling aan bestaande valuta zijn stablecoins makkelijker te integreren in het betalingsverkeer. Denk aan een winkel die de prijzen in zowel dollars als stablecoins kan weergeven, alsof ze inwisselbaar zijn. Daarmee kunnen stablecoins de rol van rekeneenheid beter vervullen dan bijvoorbeeld Bitcoin, waarvan de waarde steeds fluctueert.

Natuurlijk verliest de dollar op langere termijn aan koopkracht. En op een dag zal ook de Amerikaanse overheid misschien haar schulden niet meer kunnen nakomen. Maar bedenk dan dat stablecoins niet alleen door staatsleningen gedekt zijn. De markt beweegt al richting alternatief onderpand, zoals goud, Bitcoin en aandelen. En naarmate die activa in waarde stijgen neemt ook de dekking van het onderpand toe, wat het vertrouwen in de stablecoin versterkt.

De koppeling aan de dollar maakt het dus veel makkelijker om de overstap naar stablecoins te maken. Zowel voor bedrijven als consumenten. En als het alleen dient voor het betalingsverkeer, dan is de waardedaling op lange termijn minder problematisch. Daarvoor heb je immers alternatieven als goud en Bitcoin. En met kortlopende staatsleningen als onderpand is het koersrisico minimaal, in tegenstelling tot langlopende staatsobligaties die tientallen procenten in marktwaarde kunnen dalen bij een rentestijging.

3. Zijn stablecoins niet kwetsbaar als de VS ooit in de problemen komt?

De zorg over een faillissement van de Amerikaanse overheid is begrijpelijk, maar in het geval van stablecoins minder relevant dan vaak wordt gedacht. In tegenstelling tot banken — die maar een fractie van hun tegoeden aanhouden in liquide onderpand — zijn stablecoins volledig of zelfs voor meer dan 100 procent gedekt. Hun reserves bestaan uit liquide en kortlopende staatsleningen, waardoor er altijd genoeg onderpand is. Bij een bankrun kan een bank snel illiquide worden, maar bij een stablecoin is iedere token gedekt door onderliggende waarde.

Sterker nog, doordat de rente op staatsobligaties direct naar de uitgever van de stablecoin vloeit nemen de buffers jaar na jaar verder toe. Denk bijvoorbeeld aan Tether, dat de rente uit staatsleningen omzet in goud, Bitcoin en andere activa. Naarmate de tijd vordert komt er meer alternatieve activa op de balans van stablecoin bedrijven, die het wegvallen van staatsobligaties (gedeeltelijk) kunnen opvangen.

In een scenario waarin de dollar waardeloos wordt zal de samenstelling van de reserves verschuiven en zal het zwaartepunt overgaan van dollarobligaties naar goud of Bitcoin. En de waarde van die alternatieve assets zal in dat scenario zodanig toenemen, dat er waarschijnlijk nog steeds sprake is van voldoende onderpand om alle uitstaande stablecoins te dekken.

4. Zijn stablecoins niet het Paard van Troje, ontwikkeld door banken zelf?

Nee, er zijn geen aanwijzingen dat stablecoins voortkomen uit de bankensector of uit centrale banken. De eerste stablecoins ontstonden juist binnen de cryptowereld, als een pragmatische oplossing voor problemen die banken niet wilden of konden oplossen: trage internationale betalingen, hoge transactiekosten en het feit dat crypto-bedrijven vaak geen toegang kregen tot reguliere bankdiensten vanwege KYC-beleid. Projecten als Tether werden ontwikkeld door ondernemers die volledig buiten het traditionele financiële systeem opereerden. Hun doel was niet om dat systeem te versterken, maar om er juist minder afhankelijk van te zijn.

Ook centrale banken hadden niets te maken met de vroege ontwikkeling van stablecoins. Sterker nog, zij reageerden jarenlang defensief en zelfs vijandig. Zij waarschuwden de laatste jaren dat stablecoins systeemrisico’s zouden vormen en positioneerden daar hun eigen CBDC tegenover. Deze weerstand toont aan dat centrale banken stablecoins eerder zagen als een bedreiging voor hun controle over het betalingsverkeer en voor hun plannen met digitale centrale bankmunten, dan als een innovatie die ze wilden ondersteunen. Pas veel later begon de toon te verschuiven, toen duidelijk werd dat stablecoins niet meer weg te denken zijn. Zie ook het laatste rapport van de Bank of England, waar we onlangs nog over schreven.

De enige reden dat banken en centrale banken de afgelopen jaren alsnog in deze markt stappen, is omdat stablecoins té succesvol zijn geworden om te negeren. Sommige banken lanceren nu hun eigen “bank-stablecoins”, maar dit zijn defensieve pogingen om relevant te blijven in een ecosysteem dat zich buiten hen om heeft ontwikkeld. Stablecoins zijn dus geen product van het financiële establishment, maar een bottom-up innovatie die het banksysteem heeft verrast en nu dwingt zich aan te passen.

5. In hoeverre zijn stablecoins te traceren?

Stablecoin betalingen zijn te traceren, omdat USDT, USDC en andere stablecoins draaien op publieke blockchains zoals Ethereum, Tron en Solana. Op deze netwerken worden alle transacties, inclusief bedragen, tijdstippen en rekeningnummers (wallet adressen), permanent vastgelegd. Deze zijn voor iedereen zichtbaar via zogeheten block explorers. Hoewel wallet adressen op zichzelf geen naam bevatten, wordt het hele betalingsverkeer herleidbaar zodra een adres is gekoppeld kan worden aan een identiteit, bijvoorbeeld via KYC bij een exchange. In die zin behoren stablecoin transacties tot de meest transparant vormen van digitaal betalingsverkeer die er bestaan, al is de identiteit niet altijd herleidbaar.

Voor toezichthouders en opsporingsdiensten is de transparantie van stablecoin transacties juist een voordeel. Zij beschikken over geavanceerde blockchainanalyse-tools zoals Chainalysis en Elliptic, waarmee geldstromen in detail kunnen worden gevolgd. Belangrijk verschil met banktransacties is dat je dan zeker weet dat het gevolgd wordt door banken en gerapporteerd kan worden, terwijl stablecoin betalingen anoniem kunnen blijven zo lang er geen koppeling gemaakt kan worden tussen je wallet adres en je persoonsgegevens.

Volledige anonimiteit is alleen mogelijk met het gebruik van privacytools zoals mixers of speciale op privacy-gerichte blockchains, maar die staan onder zware druk van wetgevers en brengen juridische risico’s met zich mee. In de praktijk geldt daarom dat stablecoin betalingen pseudoniem zijn: niet direct gekoppeld aan een naam, maar uiteindelijk soms wel te traceren zodra er een aanknopingspunt is. Voor de meeste gebruikers betekent dit dat stablecoins iets meer privé zijn dan banktransacties, maar lang niet zo privé als contant geld.

Conclusie

Stablecoins zijn geen poging om de dollar te redden en evenmin een concurrent voor goud of Bitcoin. Ze zijn de bouwsteentjes van een nieuw, open financieel netwerk dat transacties goedkoper en toegankelijker maakt. En naarmate de dekking verschuift van dollars naar ander onderpand, verandert de stablecoin van een digitale dollar in een veelzijdige infrastructuur waarop in de toekomst verschillende vormen van waarde kunnen bewegen — van goud tot tokenized assets en zelfs Bitcoin.

Stablecoins zijn niet bedoeld als belegging om vermogen voor de lange termijn te bewaren, maar als alternatief voor de betaalsystemen van banken. Wie verwacht dat een transportmiddel de rol van kluis vervult, kijkt naar het verkeerde instrument. Wil je vermogen veiligstellen, kies dan goud of Bitcoin. Zoek je een alternatief betaalsysteem buiten banken om dat internationaal probleemloos werkt, dan zijn stablecoins interessant.

De echte vraag is dus niet of stablecoins veilig genoeg zijn, maar of traditionele banken en overheden zich kunnen aanpassen aan een wereld waarin gebruikers voor het eerst echte keuzevrijheid hebben in hoe ze hun geld willen verplaatsen.

Dit artikel verscheen op 28 oktober 2025 in onze weekupdate op Substack

Heb je interesse en wil je meer weten? Vul onderstaand formulier in om een maand vrijblijvend toegang te krijgen tot onze wekelijkse update op Substack!

Deel dit artikel: