Schokkende onthullingen door de huidige Amerikaanse Directeur Nationale Inlichtingen Tulsi Gabbard over de rol die president Barack Obama heeft gespeeld bij de zogenaamde Russische inmenging in de Amerikaanse verkiezingen van 2016 en daarna blijven opvallend onderbelicht in de Europese en Nederlandse mainstream media. Deze stilte roept vragen op over de invloed van de Amerikaanse inlichtingengemeenschap en mogelijk zelfs buitenlandse actoren, op wat wel en niet in onze Europese media verschijnt. Leven we in Europa nog steeds in een wereld waarin de waarheid selectief wordt gefilterd?

Historische onthullingen

Op 18 juli 2025 kondigde Tulsi Gabbard tijdens een persconferentie een explosief rapport aan. Dit gedeclassificeerde oversight majority staff report uit september 2020, vrijgegeven op verzoek van president Trump en met steun van House Intel Chair Rick Crawford, onthult dat voormalig president Barack Obama en zijn nationale veiligheidsteam bewust een valse inlichtingenrapportage hebben gecreëerd. Dit rapport moest de narratief ondersteunen dat Rusland de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016 had gemanipuleerd om Donald Trump te helpen winnen. Gabbard verklaarde:

“Er is onweerlegbaar bewijs dat Obama en zijn team een leugen hebben gefabriceerd. Ze gebruikten valse bronnen, onderdrukten echte inlichtingen en negeerden standaardprocedures om een coup van jaren tegen de Trump-administratie te lanceren.”

Een inlichtingenrapport van 18 september 2016 dat wees op het feit dat Russische actoren waarschijnlijk niet de capaciteit hadden om op grote schaal en onopgemerkt cyberaanvallen uit te voeren op Amerikaanse verkiezingssystemen. Dit rapport werd echter onderdrukt ten gunste van een nieuwe evaluatie in opdracht van Obama, opgesteld op 9 december 2016, die Rusland beschuldigde van verkiezingsinmenging. Deze ommezwaai was volgens Gabbard een bewuste poging om de publieke perceptie te manipuleren en de Trump-administratie te ondermijnen.

Volgens Gabbard was dit niet slechts een politieke manoeuvre, maar een “samenzwering die de democratie heeft ondermijnd”. Ze benadrukte dat het schandaal iedereen zou moeten aangaan, ongeacht politieke overtuiging, omdat het de kern van de Amerikaanse rechtsstaat raakt. De onthullingen wijzen op een samenspel tussen de Obama-administratie, hooggeplaatste functionarissen zoals toenmalig directeur van de Nationale Inlichtingendiensten James Clapper en CIA-directeur John Brennan, en zelfs Britse inlichtingendiensten, waaronder GCHQ-chef Robert Hannigan en MI6-agent Christopher Steele, wiens beruchte dossier de basis vormde voor de Russiagate-narratief.

Patroon van stilzwijgen

Gabbard wees erop dat de Amerikaanse procureur-generaal Pam Bondi en FBI-directeur Kash Patel nu de taak hebben om het bewijs te verzamelen en te beslissen over mogelijke aanklachten. Ze uitte verbazing over het feit dat eerdere speciale aanklagers, zoals Robert Mueller en John Durham, dit bewijs over het hoofd zagen. “De enige logische conclusie is dat er opzet was om de waarheid te verdoezelen”, stelde ze.

Terwijl deze onthullingen in de VS voor opschudding zorgen, blijft het in de Europese en Nederlandse media opvallend stil. Dit contrasteert scherp met de uitgebreide berichtgeving over deze Russische inmenging (die er dus niet was) en andere schandalen, zoals de Epstein-files of JFK-files, die eveneens breed zijn uitgemeten. Waarom wordt een zaak van deze omvang, die Gabbard omschrijft als “het grootste politieke schandaal in de moderne Amerikaanse geschiedenis”, nu genegeerd? Het roept de vraag op of de mainstream pers in Europa nog steeds wordt beïnvloed door wat onderzoeksjournalisten de “deep state” noemen – een netwerk van machtige figuren en instellingen die bepalen welke verhalen het daglicht zien en hoe die worden gestuurd.

Implicaties

De Russiagate-affaire is niet alleen een Amerikaans schandaal; het heeft bredere implicaties voor de betrouwbaarheid van westerse media en democratische instellingen. Gabbard wees erop dat de samenzwering zich verspreidde van het Witte Huis naar de CIA, FBI en zelfs de mainstream media, die volgens haar medeplichtig waren aan het verspreiden van desinformatie. Dit gebrek aan verantwoording heeft een cultuur van straffeloosheid gecreëerd, waarin leugens over andere kwesties – zoals de laptop van Hunter Biden of de mentale gesteldheid van Joe Biden – zonder gevolgen werden verspreid, aldus Peter Zane in zijn artikel Epstein vs Russiagate.

In Europa, waar de media vaak leunen op Amerikaanse bronnen, lijkt deze dynamiek door te werken. De bijna volledige afwezigheid van verslaggeving over de Obama Files suggereert dat de mainstream pers nog steeds selectief omgaat met informatie, mogelijk onder druk van geopolitieke belangen of gevestigde machten. Dit versterkt het beeld dat we hier nog steeds “leven in de wereld van gisteren”, waar de waarheid wordt gefilterd door krachten buiten onze controle.

De onthullingen van Gabbard roepen fundamentele vragen op over de rol van de pers in een democratie. Als de mainstream media in Europa en Nederland blijven zwijgen over een schandaal van deze omvang, wie waakt er dan over de waarheid? De Obama Files zijn niet slechts een Amerikaans verhaal; ze zijn een waarschuwing dat de mechanismen van macht en invloed grensoverschrijdend zijn. Het is aan journalisten, burgers en klokkenluiders om deze stilte te doorbreken en te eisen dat onrechtmatigheden, ongeacht hun oorsprong, het daglicht zien.

Lees meer:

• De westerse echo van ‘Glasnost’ en ‘Perestrojka’ (29 december 2024)
• De westerse strijd tegen de werkelijkheid (24 september 2024)
• De technocratische leugenmachine van het Westen (13 december 2023)

Dit artikel verscheen op 25 juli 2025 in onze weekupdate op Substack

Heb je interesse en wil je meer weten? Vul onderstaand formulier in om een maand vrijblijvend toegang te krijgen tot onze wekelijkse update op Substack!

Deel dit artikel: