Russell Napier, een gerenommeerde financiële historicus en strateeg, staat bekend om zijn vermogen om historische lessen te vertalen naar de uitdagingen van vandaag. Zijn werk, waaronder het boek The Anatomy of the Bear, laat zien dat markten niet alleen worden gestuurd door cijfers en modellen, maar ook door sociologie, psychologie en het heersende tijdsbeeld. In dat boek onderzocht hij vier grote bear markets van de vorige eeuw en concludeerde dat herstel niet enkel afhing van waarderingen, maar ook van de collectieve perceptie van de toekomst. In 2009 wist hij op basis van die methode zelfs de markt tot op de dag nauwkeurig op de bodem te timen.

Vooruitkijkend ziet Napier twee grote krachten die het financiële landschap de komende jaren zullen vormen: inflatiepolitiek en financiële repressie.

Inflatiepolitiek

De eerste trend is dat landen hun schulden via inflatie zullen wegwerken. De schuldenniveaus in de ontwikkelde wereld – zowel publiek als privaat – zijn immers zo hoog, dat er vrijwel geen andere uitweg is. In westerse landen lijkt inmiddels een consensus te zijn bereikt dat begrotingstekorten het nieuwe normaal zijn en dat bezuinigen politiek gezien onverkoopbaar is geworden.

Napier noemt deze inflatiepolitiek van het weg inflateren van schulden de “democratische manier”: geen formele default, maar een sluipende afbouw via oplopende prijzen en negatieve reële rendementen voor obligatiehouders. Dat gebeurde eerder in de periode van 1945 tot 1979, toen obligatiehouders decennialang verlies leden in reële termen. Vandaag herhaalt de geschiedenis zich. De obligatierentes lopen verder op nu beleggers beseffen dat schulden alleen houdbaar blijven als ze door inflatie worden weggemasseerd. Maar ondanks die rentestijging leveren de meeste obligaties nog altijd een negatief rendement, omdat de inflatie minstens zo hoog is. Voor Napier staat daarom vast dat obligaties structureel onaantrekkelijk zijn.

Financiële repressie en kapitaalcontroles

Om de schuldenberg echt beheersbaar te maken, zullen overheden en centrale banken volgens Napier ook kapitaalmarkten strakker in een keurslijf dwingen. Dat gebeurt via monetair beleid en maatregelen die institutionele beleggers richting staatsobligaties duwen. In het Verenigd Koninkrijk bestaat sinds mei dit jaar het Mansion House Agreement, dat pensioenfondsen verplicht meer in binnenlandse activa te investeren, wat volgens Napier al een vorm van kapitaalcontrole is. In Duitsland wordt al gesproken over ‘Made in Germany’, een initiatief om investeringen binnen de Duitse landsgrenzen en in Duitse bedrijven te bevorderen. Ook president Trump grijpt in door buitenlandse partners onder druk te zetten om kapitaal richting de VS te sturen en multinationals zoals Intel, Apple en Nvidia onder druk te zetten om hun kasstromen meer binnen Amerika te investeren.

Napier verwacht een sluipend proces waarbij het vrije verkeer van kapitaal steeds verder wordt beperkt, een fenomeen dat hij eerder ook wel ‘nationaal kapitalisme’ heeft genoemd en waar we in een eerdere weekupdate over schreven. Beleggers zullen ontdekken dat hun mogelijkheden om vermogen internationaal te verplaatsen drastisch zal afnemen. Daarmee verliest de markt volgens Napier een dimensie: van een schaakspel in 3D naar een bordspel in 2D. Kapitaalcontroles zijn volgens hem niet langer taboe, maar juist een legitiem instrument geworden. De komende jaren zal deze aanpak waarschijnlijk veel breder worden toegepast.

Beleggingsimplicaties

In dit nieuwe regime is Napier onverbiddelijk: obligaties moet je volledig vermijden. Sinds 2020 herhaalt hij dat ze vrijwel zeker negatieve reële rendementen zullen opleveren. In plaats daarvan adviseert hij goud en waardeaandelen. Goud blijft de ultieme bescherming tegen inflatie en kapitaalrestricties. Waardeaandelen, vooral bedrijven die profiteren van de nieuwe trend van protectionisme en herindustrialisatie, bieden volgens hem de kans om ook in inflatoire tijden positieve rendementen te behalen.

Zijn conclusie is helderen sluit aan bij wat wij in 2020 ook schreven: de klassieke 60/40 beleggingsportefeuille met 60 procent aandelen en 40 procent obligaties behoort tot het verleden. Waar deze strategie ooit symbool stond voor stabiliteit en balans, is het in een wereld van inflatiepolitiek en financiële repressie juist een valkuil. En de meeste vermogensbeheerders en pensioenfondsen lijken daar nog altijd niet op te anticiperen. De belegger die vooruitkijkt moet leren denken buiten de gebaande paden en durven te vertrouwen op beleggingsstrategieën die decennialang uit de mode zijn geweest.

Lees ook:

• Het gevaar van een traditionele beleggingsportefeuille (29 juni 2020)
• Onze modelportefeuille
• Onze beleggingsfilosofie
• Nationaal kapitalisme: de nieuwe politieke economie (20 december 2024)

Dit artikel verscheen op 19 september 2025 in onze weekupdate op Substack

Heb je interesse en wil je meer weten? Vul onderstaand formulier in om een maand vrijblijvend toegang te krijgen tot onze wekelijkse update op Substack!

Deel dit artikel: